Przez autonomizację będziemy rozumieli proces uniezależniania w wymiarze strukturalnym i indywidualnym, po pierwsze: od podporządkowywania poglądów i działań seksualnych interesom grup społecznych, np. dobru rodziny czy aspiracjom demograficznym systemów państwowych, po drugie: od jednostkowego odczucia potrzeb wywołanych przez seks i zorientowanych na wartości seksualne {przy wysokim, niskim, obojętnym ocenianiu seksu, przy różnej aktywności i różnej wiedzy). Autonomizacja może więc dotyczyć seksu bądź jako wartości uświadamianej (myślenie i mówienie o tych wartościach, np. na poziomie technicznym), bądź jako wartości realizowanej, tj. bez aspektów myślenia celowościowego i instytucjonalnego (np. uwodziciel). Uniezależnienie badane od strony jednostki – prowadzi do sytuacji, w której nie zawsze przeżyciu wartości towarzyszy odczucie potrzeby seksualnej, ale może tę potrzebę „zastępować” albo odczucie przyjemności – czyli skutek (nawet tylko raz wykonanego działania) – albo inne pozaseksualne potrzeby, a więc zabawy przy dobrowolności podporządkowania się regułom ważnym tylko okresowo czy regule prestiżu. Uniezależnienie – badane od strony systemu aksjologicznego — może wskazywać na wyodrębnianie się wartości seksualnych z kontekstu innych wartości, z którymi seks współwystępował: z rodziny, małżeństwa i łączenie się z innymi (para ludzka, okresowe „bycie ze sobą”), bądź brak łączenia się a nawet redukcję świadomości odczucia potrzeby, np. przy przejściu częstych zachowań seksualnych w sferę „oczywistości”, choćby w trakcie pożycia małżeńskiego, w którym zdobywanie wartości wywołanych „kiedyś” przez potrzebę, a obecnie stanowiących „naturalne” źródło zadowolenia, po wyjściu z układu małżeńskiego uważa się za „oczywiste”.

Jednym z klasycznych przykładów autonomizacji seksu, aż po wyizolowanie go ze sfery osobowości, jest wyraźne oddzielanie „fizycznych” i „psychicznych” potrzeb seksualnych bądź też dzielenie partnerów na „duchowych” i „fizycznych”. Nie jest to kwestią przypadku, że nasilenie tych zjawisk obserwujemy w dwóch fazach biografii: w młodości i tzw. „drugiej młodości” (małżeńskiej fazie postparentalnej), wówczas gdy nie tylko seks, ale cały zespół wartości witalnych ulega rewaloryzacji. Zwiększa się w tym okresie potrzeba samooceny i określenia swego uczestnictwa w życiu społeczno-kulturalnym, wobec otwierających się albo zamykających perspektyw biograficznych. Współcześnie zjawiska te stały się chyba wyraźniejsze, ze względu na wysoką rangę konsumpcji i pary ludzkiej w kulturze masowej i ze względu na znaczenie wartości fizycznych (eksponowanych przez sport czy kino), jak i wymagań psychicznych, przynajmniej na użytek społeczno-kulturowego przystosowania w którejś ze sfer życia.

Leave a Reply

Recent Posts
  • III okres porodu

    III okres porodu, to jest odklejenie i wydalenie popłodu, z punktu widzenia mechanizmu porodowego, nie wymaga większych wyjaśnień. Siła wydalająca …
  • Zakażenie w okresie życia płodowego

    U dzieci zakażenie nabyte daje częściej ciężki stan chorobowy oraz częstsze postacie mózgowo-oponowe. W tych przypadkach płyn mózgowo-rdzeniowy daje dodatnie …
  • TERAPIA OGÓLNA UFŁAWÓW

    Wygląd wydzieliny śluzówki, która wyścieła wnętrze przewodu płciowego, zależy już w warunkach prawidłowych od przebiegających w niej procesów biochemicznych. Procesy …
  • Pobyt w oddziale położniczym

    Podczas pobytu w oddziale położniczym lub izbie porodowej matki uczą się podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych i otrzymują wskazówki w sprawie dalszej …
  • Według Spanneia

    Istnieją również odmienne zapatrywania na sposób rozgałęziania się poszczególnych pni kosmkowych i ich połączeń. Stieve jest zdania, że pień kosmkowy …
  • Szczepienia ochronne

    Stanowią one zasadniczo zakres działania poradni D, ale ze względu ‚ na swą ważność oraz wykonywanie ich również przez inne …
Partnerzy