Odporność przeciwbłonicza swoista polega przede wszystkim na obecności antytoksyny wolno krążącej w surowicy i płynach tkankowych (odporność kinetyczna) oraz na gotowości układu siateczkowo-śródbłonkowego do jej wytwarzania (odporność potencjalna). Inne mechanizmy obronne, jak stopień odporności tkankowej w miejscu wtargnięcia zarazków, stan ogólny organizmu, mają niewątpliwy wpływ na przebieg choroby, ale znaczenie ich jest drugorzędne. Toksyna błonicza wiąże się szybko z komórkami różnych na-rządów uszkadzając je, przy tym istnieje wyraźna predylekcja do uszkodzeń układu krążenia i układu nerwowego. Skutki uszkodzeń przez toksynę ujawniają się w różnym okresie choroby, a niekiedy bardzo późno, jak np. porażenie nerwów obwodowych kończyn dolnych występu ie przeciętnie w 7—1-0 tygodniu, a ciężkie zaburzenie ze strony układu krążenia zjawić się może między 7—8 tygodniem (zespół 5-0 dnia). Te późne objawy spowodowane są uszkodzeniami postępującymi tkanki nerwowej, a wywołanymi przez małe ilości jadu niedostatecznie zneutra- lizowanego antytoksyną, albo też są wynikiem powolnie postępujących uszkodzeń powstałych już we wczesnym okresie choroby. W powstawaniu powikłań niektórzy duże znaczenie przypisują bakteriemii błoniczej, występującej w okresie wczesnym choroby, w której wyniku powstają przerzuty maczugowców do różnych narządów, tworząc w nich wtórne ogniska powstawania jadu. W patogenezie błonicy duże znaczenie ma również nieswoista flora bakteryjna gardła, która przygotowuje grunt zarówno dla rozwoju maczugowców, jak i dla przenikania toksyn w głąb tkanek. W rachubę wchodzą wirusy i bakterie, wśród których paciorkowiec hemolizujący ma znaczenie pierwszorzędne, wskutek wytwarzania czynnika dyfuzyjnego.

Okres wylęgania błonicy wynosi 3—5 dni. Obraz kliniczny błonicy kształtuje się różnie: od bardzo lekkich, atypowych postaci, często wskutek tego nie rozpoznawanych właściwie, do bardzo ciężkich tzw. hipertoksycznych, kończących się wkrótce niepomyślnie. Spośród licznych klasyfikacji błonicy najbardziej rozpowszechniona jest klasyfikacja Eschericha, która uwzględnia trzy zasadnicze postacie: umiejscowioną, postępującą i toksyczną. Postać umiejscowiona charakteryzuje się małą tendencją do rozszerza-nia się zmian miejscowych oraz nieznacznymi objawami ogólnymi, a to wskutek małej zjadliwości zarazka z równoczesną znaczną obronnością organizmu. Błonica postępująca przedstawia ciężką postać choroby, ponieważ zmiany miejscowe mają tendencję do szybkiego rozprzestrzeniania się na otoczenie, wskutek czego wsysanie jadów jest intensywniejsze, a w wyniku słabej zdolności do wytwarzania przeciwciał szybciej dochodzi do zmian w narządach wewnętrznych. Błonica toksyczna stanowi najcięższą postać choroby i cechuje ją słaby odczyn obronny organizmu wobec zakażenia zjadliwymi zarazkami, co zaznacza się rozległymi zmianami miejscowymi z równocześnie silnie wyrażonymi objawami ogólnego zatrucia.

Leave a Reply

Recent Posts
  • III okres porodu

    III okres porodu, to jest odklejenie i wydalenie popłodu, z punktu widzenia mechanizmu porodowego, nie wymaga większych wyjaśnień. Siła wydalająca …
  • Zakażenie w okresie życia płodowego

    U dzieci zakażenie nabyte daje częściej ciężki stan chorobowy oraz częstsze postacie mózgowo-oponowe. W tych przypadkach płyn mózgowo-rdzeniowy daje dodatnie …
  • TERAPIA OGÓLNA UFŁAWÓW

    Wygląd wydzieliny śluzówki, która wyścieła wnętrze przewodu płciowego, zależy już w warunkach prawidłowych od przebiegających w niej procesów biochemicznych. Procesy …
  • Pobyt w oddziale położniczym

    Podczas pobytu w oddziale położniczym lub izbie porodowej matki uczą się podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych i otrzymują wskazówki w sprawie dalszej …
  • Według Spanneia

    Istnieją również odmienne zapatrywania na sposób rozgałęziania się poszczególnych pni kosmkowych i ich połączeń. Stieve jest zdania, że pień kosmkowy …
  • Szczepienia ochronne

    Stanowią one zasadniczo zakres działania poradni D, ale ze względu ‚ na swą ważność oraz wykonywanie ich również przez inne …