Określenie rzeczywistego wpływu, jaki wywiera zaburzone zachowanie seksualne na zdrowie psychiczne i fizyczne, a także na funkcjonowanie społeczne człowieka jest zadaniem trudnym. Fakt, że zachowanie seksualne nie pełni istotnych funkcji homeostatycznych, nie oznacza, że zaburzenia tego zachowania należą do mało ważnych, nieistotnych dysfunkcji. Zwrócenie przez ortodoksyjną psychoanalizę szczególnej uwagi na życie seksualne, aczkolwiek nadmiernie wyolbrzymiło znaczenie tych problemów, miało u swych podstaw szereg słusznych, obser- wowalnych i współcześnie faktów klinicznych. Dziś wiemy, że sfera życia seksualnego człowieka ulega szczególnie łatwo i szczególnie często rozmaitym zaburzeniom (Dąbrowski, 1962). Stopniowo poznajemy związek tych zaburzeń z psychozami, defektami organicznymi ośrodkowego układu nerwowego i nerwicami (Bilikiewicz, Imieliński, 1974). Wydaje się natomiast, że w stosunkowo małym stopniu zbadano dotychczas zależność pomiędzy funkcjonowaniem seksualnym a funkcjonowaniem w innych sferach życia społecznego. Tymczasem zależność ta jest obustronna i ma cechy sprzężenia zwrotnego. Niepowodzenia w życiu seksualnym rzutują na funkcjonowanie małżeństwa, wychowanie dzieci, pracę zawodową i społeczną. Człowiek mający kłopoty seksualne jest pochłonięty rozważaniami na ten temat, szuka informacji i pomocy, zakłóceniu ulega jego aktywność w innych sferach życia. Z drugiej zaś strony satysfakcjonujący i unormowany przebieg współżycia seksualnego pozwala na rozwijanie form porozumienia pomiędzy małżonkami, stanowi o dostarczaniu pozytywnych wzorców zachowania dzieciom, daje wewnętrzny spokój i dobre samopoczucie, niezbędne dla prawidłowego wykonywania obowiązków. Ponadto niezbyt ryzykowne wydaje się twierdzenie, że współżycie seksualne jest szkołą interakcji społecznych, pozwala na wyrabianie wrażliwości w ocenie przeżyć, potrzeb i zachowania drugiego człowieka. Tym samym powstają warunki do korygowania, na zasadzie transferu, swoich kontaktów nieerotycznych.

Człowiek z zaburzeniami zachowania seksualnego często cierpi i szuka pomocy lub, w innych przypadkach, działa w sposób sprzeczny z regułami życia społecznego. Obserwacje Freuda (1930) odnośnie do współ- występowania zaburzeń seksualnych i nerwic znajdują swoje potwierdzenie niezależnie od zmian, jakie zaszły w kulturze oraz koncepcjach teoretycznych seksuologii. Nieprawidłowości w kształtowaniu się struktury potrzeby seksualnej, powstające często we wczesnym okresie życia, są później trudne do usunięcia i powodują liczne trudności w zadowalającym ułożeniu sobie życia seksualnego, stanowią o istnieniu predyspozycji do ujawniania zaburzeń zachowania seksualnego w stanach stresu. W okresie rozpoczynania pełnego życia seksualnego wszelkie niepowodzenia w tej sferze rzutują niekorzystnie na rozwój kontaktów interpersonalnych, stając się nierzadko przyczyną rozmaitych trudności w przystosowaniu się do wymagań, jakie stawiane są dorosłemu człowiekowi. Widać to wyraźnie podczas analizowania etiopatogenezy nerwic, z których znaczna część rozwija się w związku z pierwotnymi zaburzeniami seksualnymi, dezorganizującymi stopniowo mechanizmy adaptacyjne, co powoduje przechodzenie od stadium nerwicy monosympto- matyeznej do neurosis unwersalis (Gapik, 1973). Naruszenie zasad obowiązujących w zachowaniu seksualnym powoduje rozmaite formy dezaprobaty, co ujawnia się m.in. w licznych sprawach rozwodowych, których przyczyńa określana jest jako „niedobranie się seksualne”. W innych przypadkach zachowanie seksualne sprzeczne z regułami współżycia społecznego doprowadza do postawienia człowieka w stan oskarżenia. Nie rejestrowane są jednak te wszystkie przypadki, w których człowiek pozostaje sam ze swoim cierpieniem, starannie ukrywając przed otoczeniem zaburzenia, które spowodowały jego rezygnację ze współżycia seksualnego. Również i te sprawy nie mogą być obojętne seksuologom – wyznajemy bowiem pogląd, że zdrowie społeczeństwa jest sumą zdrowia poszczególnych jednostek. Współżycie seksualne jest jedną z podstawowych form aktywności, która realizowana jest w odwiecznej relacji pomiędzy kobietą a mężczyzną. Stanowi tym samym istotny fragment aktywności społecznej, co nie narusza jego intymności, podkreśla natomiast znaczenie tej formy zachowania dla całokształtu funkcjonowania społecznego.

Leave a Reply

Recent Posts
  • III okres porodu

    III okres porodu, to jest odklejenie i wydalenie popłodu, z punktu widzenia mechanizmu porodowego, nie wymaga większych wyjaśnień. Siła wydalająca …
  • Zakażenie w okresie życia płodowego

    U dzieci zakażenie nabyte daje częściej ciężki stan chorobowy oraz częstsze postacie mózgowo-oponowe. W tych przypadkach płyn mózgowo-rdzeniowy daje dodatnie …
  • TERAPIA OGÓLNA UFŁAWÓW

    Wygląd wydzieliny śluzówki, która wyścieła wnętrze przewodu płciowego, zależy już w warunkach prawidłowych od przebiegających w niej procesów biochemicznych. Procesy …
  • Pobyt w oddziale położniczym

    Podczas pobytu w oddziale położniczym lub izbie porodowej matki uczą się podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych i otrzymują wskazówki w sprawie dalszej …
  • Według Spanneia

    Istnieją również odmienne zapatrywania na sposób rozgałęziania się poszczególnych pni kosmkowych i ich połączeń. Stieve jest zdania, że pień kosmkowy …
  • Szczepienia ochronne

    Stanowią one zasadniczo zakres działania poradni D, ale ze względu ‚ na swą ważność oraz wykonywanie ich również przez inne …